Ook tijdens haar afscheid bracht Margriet volgens haar dochter opnieuw mensen samen. “Fysiek, in gedachten en via digitale wegen. Ik ben er vrij zeker van, mama: dit is je best bekeken tv-show, optreden of acte de présence.”

Wanneer Celien haar vader Frank toesprak, werd het bijzonder emotioneel. “Oh mamaatje, onze papa ziet jou zo ontzettend graag en heeft al zijn moed bij elkaar geraapt. Net zoals jij er in moeilijke tijden voor hem was.”

Celien stond ook stil bij het moment waarop haar moeder te horen kreeg dat ze ongeneeslijk ziek was. “Jouw respons was: ‘Hoe kan ik euthanasie aanvragen?’ Het was geen lichtzinnige of impulsieve beslissing. Het was de juiste keuze, mama. Verder afzien was geen optie.”

Ze blikte terug op de laatste momenten van haar moeder vorige week. “Ik heb alles in het werk gesteld zodat je woensdagmiddag rustig kon vertrekken. Zelfs in je laatste momenten liet je nog je liefde blijken. Een kus aan papa, een knipoog naar tante en nonkel…”

Daarna richtte ze zich tot haar moeder. “Je was mijn allerbeste vriendin. Jij was mijn klankbord, mijn anker. Jij was en bent mijn alles. Als kind zeg je vaak: ‘Mijn mama is de beste.’ Maar mijn mama was echt de beste.”

Ze sloot af met pakkende woorden: “Mijn aller-, allerliefste mamaatje. Hoe mijn leven zonder jou verder moet, weet ik nog niet. Ik ga je zo ontzettend hard missen. Maar het komt goed, want jij hebt mij juist opgevoed. Ik hou van jou.”

Na haar emotionele toespraak vroeg Celien de aanwezigen nog één laatste keer om recht te staan voor haar mama. “Dames en heren: Margriet Hermans!”, riep ze. Daarop barstte zowel in de Landloperskapel als daarbuiten een immens applaus los.