Voor Sandrine André zijn rimpels geen zorg, maar de gezondheid wel: “De aandoening van mijn moeder krijgen, daar ben ik bang voor”

“Statistisch gezien is de kans zeer groot dat Hans voor mij sterft. Dat idee beangstigt me”, zegt Sandrine André (53), die deze week een opvallende rol speelt in de seizoensfinale van ‘Familie’, in ‘Dag Allemaal’. Verder kan Sandrine er best mee leven, met ouder worden. “De menopauze is natuurlijk wel een ding… Als je man daar niet wat in meegaat, ben je gesjareld. Maar Hans en ik, dat is nog elke dag fijn wakker worden naast elkaar.”

De Bomma is een vijs kwijt… Het klinkt oneerbiediger dan het is, want in de seizoensfinale van ­‘Familie’ draait alles om een moer die uit de handtas van Annie Geeraerts’ personage Anna Dierckx is verdwenen, en dat maakt haar heel onrustig. Het blijkt met iets uit haar verleden te maken te hebben, iets wat ze nog nooit verteld heeft. Wát precies, dat komen we vrijdag te weten.

“Het verhaal speelt zich af in 1944, ’t wordt een prachtige seizoensfinale”, zegt Sandrine trots. In die bijzondere aflevering vertolkt ze Mien, de moeder van de Bomma en dus de overgrootmoeder van haar personage Veronique. Ook ‘Dag Allemaal’ liet Sandrine een reis door de tijd maken.

8 jaar: chaotische thuis: “In was acht jaar in 1982. Ik woonde in Antwerpen aan de Mechelsesteenweg, in een appartement in een mooi groot herenhuis, boven een bloemenzaak”, mijmert Sandrine. “Ik zie juf Linda voor mij, en een van mijn eerste dansoptredens, op de muziek van een panfluit.”

Was jij een gelukkig kind? “Ja, ik heb een heel fijne kindertijd gehad, ik ben mijn ouders enorm dankbaar voor dat veilige nest. Waarschijnlijk doordat het twee acteurs waren, was het ook wel wat chaotisch, maar ik wist niet beter. Bij ons was de regel voornamelijk: we zorgen ervoor dat we samen eten, of het nu vijf uur of acht uur is. Ik herinner me dat ik ook heel veel alleen speelde, ik kon me enorm amuseren met mijn kamer helemaal overhoop te zetten.”

Zat het artistieke er al in? “Ik volgde notenleer en speelde piano. Acteren deed ik al eens per toeval. Op mijn derde speelde ik het zoontje – jaja! – van mijn moeder, in de tv-film ‘De herberg in het misverstand’. Toch was acteren niet mijn passie, dansen wel. Maar ik ben redelijk realistisch opgevoed, ik wou verpleegster worden of lerares.”