Ruben Van Gucht maakt in nieuw boek de initialen van 70 bedpartners bekend: “Zoeken maar! De teller staat intussen op 71”

Paniek in vrouwelijk Vlaanderen. De jacht is open. Ruben Van Gucht (39) onthulde eerder al het bestaan van zijn lijst met bedpartners en maakt die nu ook openbaar. In het boek ‘De man, het raadsel, het quizboek’ start de blonde Don Juan een queeste naar de 70 dames achter de cijfers. “Ik geef jou de initialen en de gemeente of stad waar ze vandaag komen. Zoeken maar!”, klinkt het. Maar ook: “Het zijn er intussen wel al 71”.

“Ja, ik hou waanzinnig veel van mijn honden, maar dat is niet het enige waar ik liefde aan geef”, opent Vlaanderens bekendste sportjournalist onschuldig de – wellicht – meest explosieve pagina van de zomer. “Ik hou dus een lijstje bij van alle vrouwen waar ik… mooie momenten heb mee beleefd. Voor mij is dat een vorm van respect. Omdat ik al die 70 vrouwen nooit wil vergeten.”

Vervolgens klinkt een oproep waarbij heel wat Vlaamse schonen zich wellicht in hun koffie hebben verslikt. “Nu is het aan jou”, luidt de opdracht aan de lezers. “Ik geef jou de initialen en de gemeente of stad waar ze vandaag komen. Zoeken maar!”

Is I.B. dé Ine Beyen? ‘Rubens Ultieme Lijstje’, zoals het bundeltje uitverkorenen liefkozend wordt genoemd, beslaat twee volle pagina’s en is knetterend voer voor speculatie. Zo staat de V.B. uit W op plek 47 staat haast zeker voor Valentine Besard uit Waregem. Net zoals achter de C.V.L. uit L hoogstwaarschijnlijk Charlotte Van Looy uit Lier schuilgaat. Daarna wordt het gissen. Want is de I.B. op plaats 8 dan toch Ine Beyen? Ook al strookt de H. niet met haar woonplaats De Haan. Het tv-gezicht behoudt graag het mysterie. “Ik beperkte me bewust tot initialen. Niemand zal dus écht weten wie, pakweg, I.A uit V is”, klinkt het. “Tenzij de dame in kwestie zélf, natuurlijk. En ik weet ook dat zij dat niet erg zal vinden.”

Ik wil niemand vergeten: De lijst wappert nu als rode vlag en zal sowieso stof doen opwaaien. Al ziet het populaire tv-gezicht ze absoluut niet als trofeënkast. “Het boek was een idee van de uitgeverij en staat vol met knipogen naar wat over mij verschenen is. Dus dacht ik: Ik ga er mijn lijst in publiceren. Ik ben die vroeger zelf begonnen omdat ik het jammer zou vinden die mensen te vergeten. Want tenslotte hebben die stuk voor stuk iets betekend in mijn leven.”