De ochtend begon zoals zovele andere. Kris vertrok vroeg naar zijn werk, gaf Evy nog een kus op het voorhoofd en zei dat hij die avond op tijd thuis zou zijn. Niemand kon vermoeden dat het hun laatste afscheid zou zijn. Enkele uren later veranderde alles abrupt toen Evy het telefoontje kreeg waar iedere partner doodsbang voor is. Er was een ernstig arbeidsongeval gebeurd met een vorklift. Kris had het niet overleefd. Op enkele seconden tijd stortte haar hele wereld in elkaar. De man met wie ze jarenlang lief en leed had gedeeld, was plots weggerukt uit haar leven.

Evy vertelt dat Kris een harde werker was die altijd klaarstond voor anderen. Hij klaagde nooit, zelfs niet wanneer het werk zwaar was of de dagen eindeloos leken. Voor zijn gezin deed hij alles. Hij werkte lange uren om ervoor te zorgen dat zijn  familie niets tekortkwam en probeerde ondanks de drukte altijd tijd vrij te maken voor de mensen van wie hij hield. Volgens vrienden en familie was Kris iemand die rust uitstraalde, een man met een groot hart die iedereen hielp zonder er iets voor terug te verwachten. Dat net hij op zo’n tragische manier om het leven kwam, voelt voor velen nog steeds onwerkelijk aan.

Na het ongeval bleef Evy achter met een enorme leegte en een stortvloed aan vragen. Hoe kon zoiets gebeuren? Had het voorkomen kunnen worden? Terwijl onderzoeken naar de omstandigheden van het ongeval lopen, probeert zij vooral overeind te blijven in een periode vol verdriet, ongeloof en woede. Elke kamer in huis herinnert haar aan Kris. Zijn jas hangt nog aan de kapstok, zijn spullen liggen nog op hun plaats en soms verwacht ze nog steeds dat hij elk moment de deur zal binnenwandelen. Maar de stilte die achterblijft, is genadeloos.

Ook voor de familie en vrienden van Kris is het verlies bijzonder zwaar. Tijdens herdenkingen en gesprekken halen zij herinneringen op aan een man die altijd lachte, graag grapjes maakte en anderen op hun gemak stelde. Veel mensen spreken over zijn loyaliteit en zijn warme persoonlijkheid. Sommigen noemen hem zelfs het soort persoon dat je maar zelden ontmoet. De steunbetuigingen voor Evy blijven binnenstromen, maar geen enkel woord kan het gemis werkelijk verzachten. Het besef dat Kris nooit meer thuiskomt, blijft ondraaglijk.

Evy probeert stap voor stap haar leven weer op te bouwen, al geeft ze toe dat niets ooit nog hetzelfde zal zijn. Ze zegt dat Kris haar grootste steun en beste vriend was. Samen hadden ze nog zoveel plannen voor de toekomst, dromen die nu plots onbereikbaar lijken. Toch wil ze dat mensen hem herinneren zoals hij echt was: een liefdevolle echtgenoot, een toegewijde man en iemand die alles voor zijn gezin zou hebben gedaan. Ondanks het immense verdriet blijft ze vasthouden aan de herinneringen die ze samen deelden, omdat die nu het enige zijn wat haar nog met hem verbindt.