HARTVERSCHEUREND: Zesjarige eeneiige tweeling getroffen door leukemie – de tragedie werd nog groter: “Het risico was zeer klein, maar het ergste gebeurde”

Wat begon als een zorgwekkende periode voor één peuter, groeide binnen enkele maanden uit tot een uitzonderlijke medische situatie voor een heel gezin. De Canadese tweelingbroers Weston en Bennett Openshaw kregen kort na elkaar dezelfde vorm van leukemie. Hoewel zij allebei nog maar twee jaar oud waren, moesten ze vrijwel gelijktijdig een intensief behandeltraject doorlopen.

Na jaren van ziekenhuisopnames, chemotherapie en onzekerheid is er inmiddels goed nieuws: beide jongens zijn in remissie en kunnen weer genieten van een zo normaal mogelijk leven.

Eerste zorgen om Weston

Het verhaal begon in 2022, toen moeder Alisha Openshaw merkte dat haar zoon Weston steeds opnieuw ziek werd. Infecties volgden elkaar in hoog tempo op en hij leek nauwelijks de kans te krijgen om volledig te herstellen.

Toen Weston vanwege een botinfectie in het ziekenhuis terechtkwam, besloten artsen uitgebreider onderzoek te doen. Daarbij werd vastgesteld dat hij acute lymfatische leukemie (ALL) had, een vorm van bloed- en beenmergkanker die vooral bij jonge kinderen voorkomt.

De diagnose veranderde het leven van het gezin volledig. Nog dezelfde dag begon Weston met chemotherapie en draaide het dagelijks leven om ziekenhuisbezoeken, onderzoeken en behandelingen.

Ook zorgen om zijn tweelingbroer

Weston heeft een eeneiige tweelingbroer, Bennett. Omdat identieke tweelingen hetzelfde genetische materiaal delen, vroegen de ouders zich direct af of Bennett eveneens risico liep.

Artsen besloten hem uit voorzorg regelmatig te controleren. De eerste bloedonderzoeken leverden geen afwijkingen op, waardoor voorzichtig optimisme ontstond.

Dat gevoel bleek echter van korte duur.

Tweede diagnose

Bijna vier maanden na Westons eerste diagnose veranderde de situatie opnieuw.

Tijdens een controle bleek dat ook Bennetts bloedwaarden afwijkingen vertoonden. Verdere onderzoeken bevestigden waar het gezin zo voor had gevreesd: ook hij had acute lymfatische leukemie.

Volgens de moeder was zelfs het behandelend oncologieteam onder de indruk van de uitzonderlijke situatie. Twee eeneiige tweelingen die vrijwel gelijktijdig dezelfde vorm van leukemie ontwikkelen en samen behandeld moeten worden, komt zelden voor.

Voor het gezin begon daarmee een tweede, minstens zo ingrijpende periode.

Twee behandeltrajecten

Hoewel beide jongens dezelfde diagnose kregen, verliepen hun behandelingen niet volledig gelijk.

Bij Weston werden ook kankercellen aangetroffen in het hersen- en ruggenmergvocht. Daardoor werd hij behandeld binnen een hoogrisicotraject, met intensievere therapieën en meer complicaties.

Zijn behandeling verliep zwaar. Volgens zijn moeder moest hij tijdens het traject meerdere keren opnieuw leren lopen.

Bennett viel binnen de standaardrisicogroep. Ook hij onderging een langdurige chemotherapie, maar zijn herstel verliep zonder dezelfde ernstige lichamelijke complicaties.

Ondanks die verschillen deelden de broers vrijwel iedere stap van hun medische traject.

Een jeugd in het ziekenhuis

Voor volwassenen staat een ziekenhuis vaak symbool voor onzekerheid en zorgen.

Voor Weston en Bennett werd het gedurende enkele jaren een vanzelfsprekend onderdeel van hun leven.

Omdat zij nog zo jong waren, beseften zij nauwelijks dat hun dagelijkse routine afweek van die van andere kinderen. Ziekenhuisbedden, infusen, bloedonderzoeken en chemotherapie waren voor hen een normaal onderdeel van de week geworden.

Juist dat maakte de situatie volgens hun ouders extra confronterend.

De tweeling hoefde elkaar nooit uit te leggen hoe zij zich voelden. Ze maakten hetzelfde mee en konden elkaar daardoor op een unieke manier steunen.

Grote impact op het gezin

Niet alleen de jongens werden door de ziekte geraakt.

Hun moeder besloot haar werk als ambulancemedewerker tijdelijk neer te leggen om volledig voor haar kinderen te zorgen. Hun vader nam de financiële verantwoordelijkheid op zich, terwijl het gezin probeerde zoveel mogelijk stabiliteit te behouden.

Daarnaast was er ook aandacht nodig voor hun oudere broer, die eveneens een ingrijpende periode meemaakte.

Alisha vertelde later dat zij zich tijdens de behandeling soms meer verpleegkundige dan moeder voelde. Haar dagen stonden in het teken van medicijnen, afspraken, controles en medische beslissingen.

De ruimte om simpelweg ouder te zijn, voelde volgens haar soms ver weg.

Verhaal gedeeld met anderen

Tijdens de ziekenhuisperiode besloot het gezin hun ervaringen te delen via sociale media.

Onder de naam Twincredibles Fam hield Alisha familie, vrienden en later ook duizenden andere volgers op de hoogte van het behandeltraject van haar zoons.

Wat begon als een manier om het thuisfront te informeren, groeide uit tot een platform waarop veel ouders steun vonden en meer leerden over kinderkanker.

Daarnaast gebruikte het gezin de aandacht om bewustwording te creëren en aandacht te vragen voor het werk van kinderziekenhuizen.

Einde van de behandelingen

Na bijna drie jaar intensieve zorg kwam uiteindelijk het moment waarop het gezin zo lang had gewacht.

In augustus 2024 mocht Weston stoppen met chemotherapie. Twee maanden later volgde Bennett.

Beide jongens bereikten remissie, wat betekent dat er geen aanwijzingen meer waren voor actieve ziekte.

Voor het eerst in jaren kon het gezin voorzichtig vooruitkijken.

Opnieuw een gewone jeugd

Na afloop van de behandelingen gingen Weston en Bennett samen naar school.

Voor veel kinderen is dat vanzelfsprekend, maar voor de tweeling betekende het een belangrijke mijlpaal. Voor het eerst konden zij deelnemen aan een dagelijks leven zonder voortdurende ziekenhuisafspraken.

Volgens hun moeder herinneren de jongens zich weinig van hun zwaarste periode. Zij kijkt daar heel anders op terug. Voor haar blijven de herinneringen aan de diagnoses, behandelingen en onzekerheid levendig aanwezig.

De meest recente updates laten echter een positief beeld zien. Beide jongens zijn nog steeds in remissie, ontwikkelen zich goed en genieten van hun schooltijd.

Hun verhaal laat zien hoe ingrijpend kanker op jonge leeftijd kan zijn, maar ook hoeveel veerkracht kinderen en hun gezinnen kunnen tonen. Na jaren waarin hun leven volledig werd bepaald door medische behandelingen, kunnen Weston en Bennett eindelijk doen wat voor iedere tweeling vanzelfsprekend zou moeten zijn: samen opgroeien, spelen en vooruitkijken naar de toekomst.